Περιμένωντας την κάθαρση

Προσπαθούσα να βρω κάτι να γράψω κάτι όλες αυτές τις μέρες, αλλά οι σκέψεις ήταν τόσο πολλές και περνούσαν τόσο γρήγορα που δεν κατάφερνα να συγκεντρώσω κάποιες από αυτές και να τις βάλω σε μια σειρά.

Δεν άλλαξε κάτι , απλά χθες είδα αυτήν την ταινία (btw ενδιαφέρουσα η ιδέα της) και κατάλαβα ότι στην ουσία όλη αυτό κάνουμε... περιμένουμε εκείνη την μέρα που θα γίνει η κάθαρση. Με μια μικρή διαφορά. Εμείς φοράμε τις μάσκες με τα χαμόγελα 364 μέρες τον χρόνο και περιμένουμε εκείνη την μια μέρα όπου θα την βγάλουμε...μέχρι τότε κρυβόμαστε ο καθένας πίσω από την μάσκα μας και σφιγγουμε τα δόντια ελπίζοντας ότι δεν θα μας καταλάβει κανείς .

Στο μεταξύ όλα γύρω μας γίνονται κάθε μέρα και πιο δύσκολα. Οι προσωπικές σχέσεις, οι δουλειές , η καθημερινότητα , η επιβίωση . Όλα μοιάζουν σαν να βουλίαζουν σε μια κινούμενη άμμο και όσο κουνιέσαι για να βγεις τόσο περισσότερο βουλιάζεις . Και ελπίζουμε ότι πριν μας σκεπάσει κάτι θα γίνει και κάποιος θα μας αρπάξει το χέρι και θα μας βγάλει έξω. Και όσο αυτή η κάθαρση δεν έρχεται τόσο το σύστημα συνεχίζει την...εκκαθάριση. Όλοι οι αδύναμοι θεωρούνται βάρος και μένουν πίσω , όπως ακριβώς και στην ζούγκλα. Καμία διαφορά. Ψέμματα . Στην ζούγκλα δεν υπάρχει υποκρισία. Εδώ υπάρχει . Σε μεγάλες ποσότητες .

Αν δει κάποιος ξένος έλληνικη τηλεόραση θα δει έναν άλλον κόσμο. Λαμπερό, χαρούμενο , τέλειο. Και πόσο ειρωνικό ε? Πρέπει να έχουμε αυτήν την περίοδο , μια περίοδο που κόσμος τρώει απο τα σκουπίδια στην κυριολεξία , τις περισσότερες εκπομπές μαγειρικής στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Φοβερά πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι η αμετροέπεια ή η κοροιδία η λέξη που πρέπει να χρησιμοποιήσει κανείς για αυτό που ζούμε . Υποθέτω είναι λίγο από όλα και πάνω από όλα απλωμένη μια "φασαρία" , ένας "θόρυβος", που καλύπτει τα πάντα όπως η αιθαλομίχλη και σε πνίγει.
Τελικά μάλλον ήταν καλύτερα που δεν έγραφα τίποτα... εύχομαι το 2014 να βρει ο καθένας την κάθαρση που ψάχνει. Τίποτε άλλο .

La grande belleza

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που είδε την τελευταία σκηνή του έργου που μιλάει ο πρωταγωνιστής και δεν τον διαπέρασε ένα ρίγος . Αν υπάρχει κάποιος θα ήθελα να τον γνωρίσω. Να τον ρωτήσω πως το έκανε ? Τι έχει πάθει ? Σίγουρα θα έχει κάποιο πρόβλημα και θα ήθελα να τον βοηθήσω.

Τα τελευταία λόγια του Toni Servillo είναι νομίζω η πεμπτουσία της ζωής μας σήμερα. Δεν θέλω να τα γράψω τώρα εδώ μηπώς και κάποιος δεν το έχει δει, αλλά πιστεύω ότι καλύτερο τέλος για μια από τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει δεν θα μπορούσε να υπάρξει .

Δεν είναι πολλές οι ταινίες που μας υπενθυμίζουν τον λόγο που δημιουργήθηκε ο κινηματογράφος και αυτή είναι μια απο αυτές . Δεν νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί επαρκώς αυτό που έννοω με λόγια , τουλάχιστον όχι από μένα .

Αυτό που πάντως που μένει από αυτή την-χωρίς ουσιαστική πλοκή!- ταινία στο τέλος είναι και η ουσία της ίδιας της ματαιόδοξης ζωής μας με όλα όσα την ακολουθούν και που έχει εκφραστεί για αιώνες με χιλιάδες διαφορετικους τρόπους. Το υπαρξιακό δράμα του ανθρώπου και ο τρόπος που επιλέγει ο κάθε άνθρωπος να το αντιμετωπίσει στην διαδρομή του .

Δεν προσπαθώ να πείσω για το πόσο καλή είναι για μένα η ταινία. Το αντίθετο. Είμαι σίγουρος ότι πάρα πολλοί θα την βρούνε βαρετή , ανούσια , τεράστια σε μήκος και φλύαρη . Αλλά νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι και το νόημά της .... Δεν φτιάχτηκε για να αρέσει σε όλους , κάποιοι θα νιώσουν φυλακισμένοι ,καταπιεσμένοι απο την ταινια .... όπως ακριβώς και από την ίδια την ζωή .

Αφιερωμένο....

Harvest

Stay with me awhile
Rise above the vile
Name my final rest
Poured into my chest

Into the orchard I walk peering way past the gate
Wilted scenes for us who couldn't wait
Drained by the coldest caress, stalking shadows ahead
Halo of death, all I see is departure
Mourner's lament, but it's me who's the martyr

Pledge yourself to me
Never leave me be
Sweat breaks on my brow
Given time ends now

Into the orchard I walk peering way past the gate
Wilted scenes for us who couldn't wait
Drained by the coldest caress, stalking shadows ahead
Halo of death, all I see is departure
Mourner's lament, but it's me who's the martyr

Spirit painted sin
Embers neath my skin
Veiled in pale embrace
Reached and touched my face

Into the orchard I walk peering way past the gate
Wilted scenes for us who couldn't wait
Drained by the coldest caress, stalking shadows ahead
(Release your grip, let me go, into the night)
Halo of death, All I see is departure
Mourner's lament, but it's me who's the martyr

Και η ζωή συνεχίζεται

Ακούμε τους βουλευτές, αυτούς που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με 5.000- 7.000 και 10.000€ μισθό να απευθείνονται σε όλους  με μεγάλη ευκολία και έπαρση ζητώντας τους να μειώσουν και άλλο τον πήχη και να έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους και την αξία της ζωής τους σε αριθμούς, βάση των οποίων κάνουν τις ανούσιες και λανθασμένες πράξεις τους και πολλοί από εμάς συμφωνούμε μάλιστα μαζί τους χωρίς να έρθουμε ποτέ την ουσία και την ανθρώπινη ύπαρξη που κρύβεται πίσω από αυτά τα νούμερα.

Το κάνουμε μόνο όταν βρεθούμε σε τέτοια θέση ώστε να εκτιμήσουμε την αξία τους . Και όταν βρεθείς - έστω και για λίγο - σε αυτήν την θέση καταλαβαίνεις ότι το να λές "Ναι ρε , οι κωλογιατροί που παίρνουν τόσα λεφτά και χτίζουν βίλες και παίρνουν φακελάκια, παίρνουν πολλά λεφτά να τους τα κόψουν" δεν θα το έλεγες -αφήνω στην άκρη το προφάνες ότι αυτό είναι γενίκευση που ισχύει για ένα πολύ μικρό ποσοστό - αν περίμενες σε ένα νοσοκομείο στο κρεβάτι σου από τις 7.00 το πρωί να μπείς στο χειρουργείο και τελικά έκανες την εγχείρηση στις 22.00 το βράδυ και ήξερες ότι από τα χέρια αυτών των κωλογιατρών κρέμεται η υγεία σου και ότι αυτοί οι κωλογιατροί χειρουργούν 12 ώρες non stop .

Καταλαβαίνεις επίσης εύκολα ότι το να μειώνεις το κόστος της λειτουργίας των νοσοκομείων έτσι όπως γίνεται σήμερα (σε όλους τους τομείς φυσικά, όχι μόνο στην υγεία) χωρίς κανένα σχέδιο και χωρίς να θέλεις να καταργήσεις τις μίζες που έδινες και έπαιρνες τόσα χρόνια σε διάφορους ενδιάμεσους για να σου προμηθεύουν υλικά αμφίβολης ποιότητας και ευχρηστίας με το 10πλάσιο κόστος που πραγματικά έχουν είναι αν μη τι άλλο παράλογο και χυδαίο .Καταλαβαίνεις ότι συνεπάγεται πως κάποιοι θα αναγκαστούν να κάνουν την δουλειά τους κάτω από φοβερά αντίξοες συνθήκες, με αυταπάρνηση, με μισθό που δεν ανταποκρίνεται στις ικανότητες και την προσφορά τους και φυσικά με μεγάλο κίνδυνο να έχουν άσχημα αποτελέσματα .

Και αυτό πραγματικά γίνεται αυτήν την περιόδο στην Ελλάδα . Αν πας σε ένα νοσοκομείο βλέπεις εργαζόμενους να προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μια άθλια και συνεχώς υποβαθμιζόμενη κατάσταση και να λειτουργήσουν μέσα σε αυτήν όσο το δυνατόν καλύτερα γιατί έχουν να κάνουν με ανθρώπους που έχουν ανάγκη και εξάρτηση από αυτούς .

Και αυτοί οι εργαζόμενοι το καταφέρνουν και μάλιστα με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς το λειτούργημα τους . Το 1/10 του σεβασμού και της αξιοπρέπειας τους να είχαν αυτοί που κυβερνούν αυτόν τον τόπο (εγχώριοι και μη)  τώρα τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και τότε οι αριθμοί θα ξαναγίνονταν άνθρωποι και οι βουλευτές θα μένανε απλά νούμερα .

Αυτό όμως δεν θα γίνει σύντομα  και εμείς θα συνεχίσουμε να βρίζουμε τους πάντες (μέχρι να τους χρειαστούμε) , ο κόσμος θα συνεχίσει να πεθαίνει μέσα στο σκοτάδι από τον κάπνο και να τρώει από τα σκουπίδια μέσα και έξω από τα supermarkets (βλέπε γάλα και ημ. λήξης προϊόντων) ,ο Νότης να γλύφει τους φασίστες και η ζωή - όχι για όλους αλλά - συνεχίζεται  .

TBHR

Come in the house where I live in
I will welcome you
With all my worries and my sin

(Όποιος θέλει να ακούσει και τα υπόλοιπα κομμάτια: http://theblackheartrebellion.bandcamp.com/album/har-nevo. Αυτό το album είναι ό,τι πιο  δυνατό έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια...και πιστεύω το group αυτό έχει να δώσει πολλά στο μέλλον. Αφιερωμένο σε κάποιους που είμαι σίγουρος πως θα το εκτιμήσουν.... )

ΔΗΜΟΚΡΑΤIΑ - INTERNET σημειώσατε 2

(τυπικά γηπεδούχος η Δημοκρατία, αλλά το παιχνίδι παίχτηκε σε ουδέτερο γήπεδο λόγω...επισκευων)

Επιτέλους μετά από ένα μεγάλο, για τα αρχηγοκεντρικά δεδομένα της οργάνωσης, κενό ακυβερνησίας , η ΧΑ δεν είναι πια ακέφαλη. Χθες έκανε την εμφάνιση του στην βουλή ο νέος αρχηγός της νεο-φασιστικής οργάνωσης και μάλιστα εμφάνιση που συνοδεύτηκε με προβοκατόρικες ατάκες, εκφράσεις πεζοδρομείου, συμπεριφορά που γενικά παραπέμπει σε γήπεδο και όχι σε βουλή ελεύθερης - δυτικης , στα χαρτιά- χώρας.

Το όνομά του? Αντώνης Σαμαράς !

Το μόνο που μένει είναι να αποδειχτεί αν θα είναι το ίδιο άξιος με τον έκπτωτο αρχηγό της οργάνωσης , πράγμα δύσκολο , αλλά όχι ακατόρθωτο .

Τα στελέχη της οργάνωσης , ακόμα και τα πρωτοπαλικαρά της είναι πλέον εμφανώς αγχωμένα για την μετάβαση της αρχηγίας και αυτό φαίνεται εξάλλου και από τις εμφανίσης-δηλώσεις τους που οι κραυγές έχουν καταλαγιάσει  και στην θέση τους έχουμε πλέον έναν ήπιο λόγο, χωρίς τόσες πολλές αιχμές και χυδαιότητες. Φοβούνται μάλλον και αυτοί για το μέλλον τους αλλά και για την προσωπική τους ακεραιότητα, αφου δεν είναι λίγοι αυτοί που ανησυχούν ότι η εμφανής στροφή που επιχειρεί ο νέος αρχηγός, προς την πόλωση και την χυδαιότητα - μόνο αυτή η λέξη χαρακτηρίζει απόλυτα την χθεσινή εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά- θα θέσει ακόμα ακόμα και την σωματική τους ακεραιότητα σε κινδυνο!

Προφανώς το παιχνίδι το έχει πάρει όλο πάνω του ο Αντώνης , πράγμα που αποδείχθηκε και χθες στην πρώτη του εμφάνιση στο κοινοβούλιο ύστερα από σημαντικό χρόνο απουσίας από αυτήν. Ήταν λίγο ντεφορέ ήταν η αλήθεια χθες (δεν ήξερε καν που να κοιτάξει καλά καλά ο άνθρωπος)  αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους συμβούλους και κοντινούς του συνεργάτες, καθώς όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν: Ένα χρόνο είχε να πατήσει στην βουλή ο Χριστιανός, μην κάνετε τόσο σκληρη κριτική, την επόμενη φορά θα είναι έτοιμος! Θα βρεί γρήγορα την φόρμα του!"

Τώρα το ότι αυτός ο άνθρωπος τυχαίνει να είναι και ο πρωθυπουργός της χώρας δεν πιστεύω να λέει τίποτα έτσι ? Εξάλλου σε λίγο (ε δεν γίνεται να μην αναφερθώ) με το δωρεάν WI-FI το ΑΕΠ της χώρας θα εκτιναχθεί και όλα θα επιστρέψουν στην κανονική τους ροή. Έτσι είναι αυτά. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλα ...και internet και δημοκρατία!?!?

Το απόλυτο δέος μπροστά σε αυτό το βλέμμα

(Το παιδί αυτό είναι ένας "παράνομος" μετανάστης που σώθηκε από το ναυάγιο στην Λαμπεντούζα)